دخترو

2011-08-13T16:24:00.002+04:30

Ann He

2011-06-23T13:19:00.002+04:30

سال‌های سگی

2011-06-22T16:02:00.002+04:30

من یک وزنه‌بردارم. وزنه‌برداری را از مادرم یاد گرفته‌ام، مادرم از مادربزرگم و او هم لابد از مادرش. وزنه‌برداری کار سختی‌ست؛ این جور که آدم خودش را بچپاند زیر بار مشکلات و تمام زورش را بزند که آن را بالای سرش نگه دارد. وزنه های این روزهایم سنگین‌تر از تمام این چند سال وزنه برداری ام است؛ تو می‌روی یک جای دور، فرسنگ‌ها دورتر از من. و من؟ من زیر خروارهای این غم، در حال له شدنم.

2011-06-17T14:56:00.001+04:30

I once fell in love with you
Just because the sky turned from gray
Into blue
It was a good friday
The streets were open and empty
No more passion play
On st. Nicholas avenue
I believe in st. Nicholas
Its a different type of santa claus

[+]

2011-06-15T00:02:00.002+04:30

من دیگر نیستم، نیستم تا که به جانب تو بازگردم و با لبخند -که دریچه ای ست به سوی فضای نیلی و زنده ی دوست داشتن- شب را در دیدگان تو بیارایم. نیستم تا که بگویم گنجشک ها در میان درختان نارنج با هم چه می گویند، جیرجیرک ها چرا برای هم آواز می خوانند، و چه پیامی سگ ها را از اعماق شب بر می انگیزد.

نادر ابراهیمی

2011-06-13T23:16:00.002+04:30

کاش می‏ شد به جای تقویم، روزها رو به دیوار کوبید.‬

2011-06-12T00:01:00.002+04:30

دل زده شده بودم؛ از جایی که این همه خاطرات خوب و بدم را قورت داده توی خودش.
گمانم به بد چیزی داشتم عادت می کردم.

2011-03-13T23:14:00.001+03:30

[+]

2011-03-03T23:20:00.000+03:30

جای خالی آدم های معدود زندگی ات با هیچ چیز پر نمی شود. فقط روز به روز، به جای خالی غم انگیزتری تبدیل می شود.

2011-02-28T14:04:00.002+03:30

ANN HE

Losing My Religion

2011-02-27T21:50:00.002+03:30

از آن آدم هایی شده که سرشان را پایین می اندازند و بی سر و صدا از لبه ی زندگی ات عبور می کنند. از آن هایی که بی که بهشان بگویی، می دانند تاریکی نمی ترساندت. چراغ را خاموش می کنند و می روند؛ انگار از همان اول نبوده اند.

2011-02-08T13:27:00.003+03:30

درسا و یک سالگی‏‏‏ش
:ط:*

2011-02-01T20:07:00.002+03:30

Where are you tonight?
Wild flower in starlit heaven
Still enchanted in flight
Obsessions lament to freedom

A Timeless word, the meanings changed
But I'm still burning in your flames
Incessant, lustral masquerade
Unengaged, dim lit love didn't taste the same

And I wonder if you ever wonder the same
And I still wonder

[+]

2011-01-27T13:57:00.006+03:30

گاهی، غمگین تنها واژه‏‏‏‏ای‏ست که می‏توانی برای لحظه‏هایی که می‏گذرانی پیدا کنی. انگار یک چیز مهمی از یک جای زندگی‏ات قیچی شده و حالا این جای خالی آزارت می‏دهد. گاهی غم به طرز وحشیانه‏ای هُل می‏خورد توی زندگی‏ات و همه چیز را به گند می‏کشد. گاهی روزهای خوبی را نمی‏گذرانی. گاهی از فرط ناراحتی قیقاج می‏رانی و نمی‏‏توانی از روزهای بدی که داری، به کسی بگویی. گاهی، دریغ نام ِ دیگر زندگی‏ست.

2011-01-26T13:34:00.002+03:30

ابرها مدام بالای خانه‏ی ما در ترددند و روز مثل ملافه‏ای کتانی، خشک و زبر روی زمین پهن شده. اما می‏دانم یک روز می‏رسد که این ملافه نرم شود، گرم شود. این خشکی بالاخره باید پایانی هم داشته باشد.

Chaos

2011-01-15T06:45:00.001+03:30

شنبه‏ها بی‏رحم‏ترین روز هفته‏اند.

2011-01-12T12:47:00.005+03:30

Eram garden- Dec2009
Photo by Me

Always Somewhere

2011-01-10T13:56:00.016+03:30

روزهای خوب، لحظه‏‏‏های آرام... آن‏قدر خوب که می‏نشینم روی کاناپه‏ی جیر گوشه‏ی اتاق، یک پایم را روی پای دیگر می‏‏اندازم و سر انگشت‏هایم را روی دسته‏ی کاناپه می‏‏لغزانم؛ رنگ‏ش تیره می‏شود، روشن می‏شود. آن‏قدر آرام که سرم را تکان می‏دهم به این سو، به آن سو و بوی تن‏ت که جا مانده توی گودی کوچک کنار ترقوه‏ام را نفس می‏کشم. آرامم و گاهی از این همه آرامش که سُر خورده توی زندگی‏ام، دچار نگرانی می‏شوم.

2011-01-06T14:24:00.005+03:30

Ahmad Ezzati's Photography Exhibition

Photo by Saeed Ameri

Hair Like Spanish Moss

2011-01-05T21:47:00.003+03:30

...

2011-01-04T21:01:00.007+03:30

زمستان‏‏‏‏های شهرکرد برای ما جنوبی‏های برف ندیده یا درست‏تر بگویم به‏ندرت برف دیده، قط‏ب جنوب بود. این‏جور که وقتی اواخر تابستان برای ثبت‏نام دانشگاه رفتیم، با خواندن تابلویی که ورودی شهر نصب کرده بودند و رویش نوشته بود "به بام ایران خوش آمدید"، تنمان از سرما به لرزه افتاد. اما زمستان‏هایش یک‏جور خوبی بود. از آن‏هایی که پر از برف و بورانند. که آسمانش چند روز متوالی و بی‏وقفه می‏بارید و همه‏چیز به حالت تعلیق در می‏آمد؛ حتا آدم‏ها. این‏که یک روز صبح از خواب بیدار می‏شدی، پنجره را باز می‏کردی و جز سفیدی مطلق چیز دیگری را نمی‏دیدی، خوب بود. این‏که شال‏گردنت را تا مرز خفه‏‏گی دور گردنت می‏پیچیدی، خوب بود. این‏که تا زانو فرو می‏رفتی توی برف‏ سفید پانخورده و قدم‏‏هایت خرت‏خرت صدا می‏داد، خوب بود. این‏که نوک انگشتان یخ‏زده‏ات را به شومینه می‏چسباندی تا یخ‏ش باز شود، این‏که هر چندتا چایی می‏خوردی کافی نبود، خوب بود.

2011-01-01T15:18:00.004+03:30

مثل پیاده‏‏رو ِ یکی از همین خیابان‏های شلوغ، افکارم در مغزم در رفت و آمدند. می‏آیند. می‏روند. به هم تنه می‏زنند. پای یک‏دیگر را لگد می‏کنند. مدام و بی‏وقفه...

2011-01-01T14:48:00.006+03:30

تقریبن یک سال پیش بود که نوشتم: کتابی خواهم نوشت به‏‏‏نام "حسرت‏هایی که خوردم، برای گُه‏هایی که نخوردم."

خواستم بگم الآن هم نظرم عوض نشده.

2010-12-31T16:25:00.005+03:30

می‏شود توی رخوت و تاریکی ملایم این اتاق فرو رفت و بی‏‏‏خیالی طی کرد. بالاخره دنیا به روزهای خوب‏ش هم می‏رسد.

Losing my religion

2010-12-31T10:53:00.018+03:30

دیروز با خودم می‏گفتم فردا که جمعه است، لابد این‏جوری است که نرم‏ترین و گرم‏ترین لباسم را پوشیده‏ام، خودم را فرو کرده‏ام لای لحاف چهل‏تکه‏ی عزیزی و پرده‏‏های کیپ تا کیپ مانع پخش شدن آفتاب بی‏رمق صبح جمعه روی تخت‏خوابم می‏شود. بعدش می‏توانم تا لنگ ظهر خواب‏های ماورائی ببینم. اما این‏جوری نشد؛ یعنی ساعت نه صبح با صدای پیتیکو پیتیکوی بچه‏های همسایه‏ی طبقه بالا از خواب بیدار شدم. بعد خودم را بیش‏تر لای لحافم فرو کردم که باز بخوابم اما صدای پیتیکو پیتیکو سمج‏تر از سنگینی پلک‏‏هایم بود.
الآن که این‏ها می‏نویسم حول و حوش سه‏ی بعدازظهر است. به "چه کنم؟ چه کنم؟" افتاده‏ام. جدن آدم با این کرختی و دلتنگی خرکی عصر جمعه چه‏کار می‏تواند بکند جز این‏که یک پایش را بیندازد روی پای دیگرش، انگشتانش را حلقه کند دور فنجان داغ قهوه و از پشت پنجره‏های کدر زل بزند به آسمان خاکستری ِ بی باران، بی برف؟

2010-12-29T19:50:00.070+03:30

گاهی باید توی روشنایی مثلث‏واری که از چراغ کوچه روی تختت ریخته، بنشینی. بالشتت را بغل کنی و اتفاقات یک‏‏هویی ِ این چند ماه را توی ذهنت مرور کنی که چطور لغزیدند و سُر خوردند توی زندگی‏ات. گاهی باید آرزوهایت را خیلی دقیق آرزو کنی چون این آرزوها یک جاهایش، یک چیزهایش، یک آدم‏هایش بدیهی‏‏اند. گاهی باید لحظه‏های حرمان زده‏ات را مچاله کنی و بتپانی گوشه‏ی تار عنکبوت‏دار دلت و در عوض روزهای اصیل، لحظه‏های سرخوشانه و آدم‏های معدود دوست‏داشتنی‏‏ات را مدام به خودت یادآوری کنی. گاهی باید چشمانت را به روی یک چیزهایی ببندی و فراموش کنی. و "گاهی"های دیگری که می‏شود قطار کرد پشت همه‏ی این‏هایی که نوشتم. "گاهی"هایی که وادارت می‏کنند به جهان وفادار بمانی، نایستی و پابه‏‏پایش جلو بروی.

2010-12-27T21:48:00.004+03:30

Speak to me
For I have seen
Your waning smile
Your scars concealed
So far from home, do you know you're not alone
Sleep tonight
Sweet summerlight
Scattered yesterdays, the past is far away

How fast time passed by
The transience of life

wasted moments won't return
we will never feel again

Beyond my dreams

Ever with me
You flash before my eyes, a final fading sigh
But the sun will (always) rise
And tears will dry

Of all that is to come, the dream has just begun

And time is speeding by
The transience of life

wasted moments wont return
And we will never feel again

[+]

2010-12-25T18:06:00.009+03:30

آدم‏‏ها می‏‏‏‏آیند، می‏‏نشینند، فنجان‏‏هایشان را بین دو دست‏شان می‏گیرند و همین‏طور که بخار از آن بلند می‏شود چای‏شان را قلپ‏قلپ می‏نوشند، گپ می‏زنند، لبخندهای مبسوط تحویل یک‏دیگر می‏دهند. بعد که چای‏شان تمام شد، حرف‏هایشان که ته کشید و خسته شدند، چراغ را خاموش می‏‏کنند و بدون خداحافظی می‏روند. حتا پشت سرشان را هم نگاه نمی‏کنند. اما یک آدم‏های معدودی هستند که نمی‏روند؛ می‏‏مانند، جا خوش می‏کنند توی قلب و مدام پهناورتر از قبل می‏شوند.

2010-12-24T22:42:00.001+03:30

هوا تاریک بود. فقط گاهی نور بالای ماشین‏هایی که از روبه‏رو می‏آمدند، چشم را اذیت می‏کرد. کنار پنجره نشسته بودم و جاده را نگاه می‏کردم. آن دورترها نزدیک کوه‏‏ها، نور چراغی سوسو می‏زد. مثل امیدی که ته وجودم هست؛ گاهی زیاد، گاهی کم. اما همیشه بوده، خاموش نشده؛ حتا در سردترین و تاریک‏ترین وقت‏ها.

2010-12-15T14:45:00.011+03:30

مهم نیست کی خانه بوده‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏ام. چه‏‏قدر از نبودنم گذشته. چه‏موقع بیرون آمده‏‏ام و چندوقت است توی این شهر ِ دوست‏نداشتنی روز و شب را به هم دوخته‏‏ام. که اصلن چه‏طور به هم دوخته‏ام. که چه‏قدر از ته‏مانده‏ی روزهای مچاله و خط‏خطی ِ این شهر مانده. مهم فقط همین است که می‏خواهم برگردم. که دارم می‏رسم به روزهای خوش‏گذرانی‏های مدام و پیاده‏روی توی کوچه باغی‏های بی سر و ته شیراز. به روزهای سرخوشانه‏ی لاابالی...

2010-12-14T15:25:00.001+03:30

تنها هستم. بی تو، بی همه، آسوده و پریشان.

شب یک شب دو/ بهمن فرسی

2010-12-13T21:42:00.014+03:30

از صبح تا عصر کلاس داشتم. بدون ماشین رفته بودم. پلاک ماشین فرد است و امروز دوشنبه و این یعنی باید ته جیبت را برای یک عدد فرد ِ ناقابل، به مقدار متنابهی بتکانی. برای برگشتن به خانه باید دو بار تاکسی عوض می‏کردم. سوار تاکسی اول شدم. سی‏دی نوحه گذاشته بود؛ دارامب دورومب، دارامب دورومب. خسته بودم، سرم درد می‏کرد و صدای بلند نوحه کلافه‏ام کرده بود. خیلی محترمانه به آقای راننده گفتم لطفن صدای ضبط را کم‏تر کنید. با اخم و طخم(؟) و س‏س( استغفراله) صدایش را کم کرد و تا آخر مسیر چشم‏‏غره‏ا‏م رفت. تاکسی دوم جلوی پایم ایستاد. باز هم همان آش و همان کاسه. سرم درد می‏کرد. حوصله‏ی چشم‏‏غره و س‏‏س و دعوا را نداشتم که بگویم خفه کن این صاحاب مُرده را؛ حتا با لحن مؤدب تاکسی اول. بالاخره رسیدم خانه. تلوتلو خوران خودم را پرت کردم روی تخت‏خواب، چشم‏هایم را بستم و سعی کردم فراموش کنم این همه غم‏وغصه و آدم‏های دودزده و مجالس همیشه پهن ِ عزا را که انگار حالا حالاها خیال ول کردن یقه‏ی ملتی را ندارد. اما صدای دارامب دورومب توی گوشم می‏پیچید.

2010-12-12T13:43:00.002+03:30

ببار ای آسمان دیوانه! تو که در تابستان باریدی، پس چرا حالا توی این پاییز بی‏‏‏رمق ِ خط خطی خیال باریدن نداری؟!

2010-12-07T21:36:00.000+03:30

Adrift

2010-12-06T13:38:00.000+03:30

دوشنبه‏های اخمو، دوشنبه‏های عنق، دوشنبه‏هایی که یک حس بی‏حوصله‏گی مفرط و سمج توی هوا موج می‏زند!

2010-12-04T13:03:00.002+03:30

Temporary Peace

2010-11-29T16:45:00.003+03:30

هنوز هم باورم نمی‏‏‏‏‏‏‏شه که کلاس‏‏های این هفته رو تعطیل کردم. و حالا، با جوراب‏های راه‏راه ساق‏‏‏بلند، شال‏‏گردن رنگ‏‏رنگی و ماگ چای داغی که با بلند شدن بخارش بوی بهارنارنج به مشام می‏رسه، نشسته‏ام روبه‏روی پنج‏دری‏های خانه باغ عزیزی و به برگ‏‏هایی که از شاخه‏ی درخت‏‏ها روی زمین می‏ریزه، نگاه می‏‏کنم.

2010-11-27T19:14:00.000+03:30

ایستاده بودم جلوی در، چمدانم را روی زمین کنار پاهایم گذاشته بودم و دست‏‏‏ها را چپانده بودم توی جیب‏‏های بارانی‏، که در یک‏‏دفعه باز شد. خم شدم، چمدان را برداشتم و پا به دنیایی امن، آشنا و گرم گذاشتم. دنیایی که لحظه‏هایش یک حالت سرخوشانه‏ی آداجیو وارانه دارد.

2010-11-24T13:23:00.002+03:30

توی این ظهر بی‏‏‏‏رمق پاییزی، هیچ‏چیز کیف‏آورتر از این نیست که پرده‏ها را کیپ‏تا‏کیپ بکشی، بالشت پف کرده‏‏‏ات که پُر از پَر گنجشک‏های خانه‏باغ عزیزی هست را سفت بغل کنی و به استقبال خواب‏های نرم و ماورائی ِ ظهر چهارشنبه‏ بروی.

2010-11-23T16:32:00.004+03:30

تنها چیزی که از ظرف ِ این روزها سر می‏رود، روزمرگی‏های مدام است. نه چیزی برای چسباندن مانده و نه اتفاقی برای قیچی کردن. انگار یک لایه‏ی ضخیم بی‏‏‏‏حوصله‏گی پهن شده روی همه‏چیز. فقط می‏شود مثل همین دو نقطه خط ِ صاف‏‏های دنیای مجازی فرو رفت توی کاناپه‏‏ی مخملی ِ جلوی تراس، با نوک انگشتان پا پرده را ‏رقصاند و به روزهای خوب ِ در راه فکر کرد.

2010-11-17T22:54:00.006+03:30

خوابم نمی‏‏‏‏برد. بالشتم را بغل کرده بودم و خودم را بین ملافه‏‏‏های سفید پیچیده بودم. به این فکر می‏کردم که این روزها، از آن روزهای کج و معوجی‎ست که هر کاری می‏کنی، راضی نمی‏شوی؛ انگار یک بهترین کاری بوده و تو آمده‏ای از قصد، بدترینش را انجام داده‏ای و این‏جوری می‏شود که می‏شوی یک آدم غُرغروی ناراضی. برای فرار از این نارضایتی، به هزار جان کندن از رخت‏خواب گرمم دل بریدم و بعد از یک دوش آب گرم، با یک ماگ چای و ظرفی پر از پای سیب‏ خانه‏گی، مشغول خواندن دلتنگی‏های نقاش خیابان چهل و هشتم شدم. هر از گاهی که سرم را از روی کتاب بلند می‏کردم، یک برش کوچک از پای سیب‏ بود و یک قلپ از چای داغی که هنوز بخار از آن بلند می‏شد؛ نرم و آهسته...

2010-11-14T22:40:00.013+03:30

دیگر نمی‏‏خواهم کسی به من عادت کند. من به کسی عادت کنم. یک روز باید جدا شد. باید تنها ماند. باید شکست. اما در این شکسته‏گی تنها، فقط به تو فکر می‏کنم. من از اعتیاد تو خلاص نشدم. شاید خودم را پیدا کردم. ولی نامه‏ی تو روشن نبود. فقط نوشتی که می‏آیی، و با کشتی. و من بعد از ظهر به اسکله می‏روم تا ثانیه‏ها را بشمارم و کوتاه‏تر کنم، تا بوی تو را از دریا بشنوم.

شب یک شب دو/ بهمن فرسی

2010-11-12T14:41:00.002+03:30

آدمی‏‏زاد فقط آشفته است. در واقع کسی در جست‏و‏جوی راست و دروغی نیست. اصلن شاید راست و دروغی در کار نباشد. حرکاتی‌ست که می‌کنیم. وقایعی‌ست که پیش می‌آید. منتهی وقتی همین حرکات یا وقایع را، حتی در یک نامه‌ی ساده می‌نویسیم، مصنوعی و باور نکردنی می‌شود. آدمی‏زاد نمی‌دانم چه عیبی دارد، ولی حتمن یک عیبی دارد.

شب یک شب دو/ بهمن فرسی

2010-11-11T15:17:00.001+03:30

خیابان‏های کش‏دار عصرهای پاییزی، صدای خش‏خش برگ‏هایی که زیر پای عابران نامطمئن ِ شهر خورد می‏شوند و رفتن و رفتن و رفتن...

I Shall Not Walk Alone

2010-11-05T16:08:00.005+03:30

میم با نگاهی عمیق و ستون فقراتی که مهره به مهره‏‏‏‏‏ا‏ش صاف روی هم قرار گرفته، روی صندلی نشسته، پیانو می‏زند و انگشتانش را بدون کوچک‏ترین لرزشی با یک حرکت تند و سرتاسری روی کلیدهای پیانو از این سو به آن سو می‏کشد. من کنار پنجره‏ی نیمه باز ِ رو به کوچه ایستاده‏ام و به عابران پراکنده‏ی عصر جمعه نگاه می‏کنم؛ که وقتی به پنجره نزدیک می‏‏شوند، قدم‏‏‏‏‏هایشان را آهسته‏‏‏‏تر بر‏می‏‏دارند و با اکراه از زیر پنجره می‏گذرند. میم بی احساس خسته‏گی می‏‏‏‏‏نوازد، صدای ساز در زیر ضربه‏های محکمش می‏‏لرزد و من با نگاهم آفتاب را که آهسته از دیوارها بالا می‏رود، تعقیب می‏کنم.

2010-11-01T22:13:00.004+03:30

از آن شب‏‏‏‏‏های آرام و بی‏دغدغه‏‏ای‏ست که دوست داری بروی توی تراس بایستی، باران نم‏‏نمک ببارد روی سرت و از ماگ پر از چای‏ی که توی دستت گرفته‏ای، بخار بلند شود. بعد، همین‏طور که به ردیف پنجره‏های آپارتمان روبه‏رویی زل زده‎ای، ببینی آدم‏های آن پنجره‏ها هم مثل تو دل‏شان هوای باران پاییزی کرده. بعدش؟ تنها نگاه‏های خیره به ابرهایی‏ست که آسمان را تنگ گرفته و صدای دل‏نشین بارانی که از ناودان‏ها و حلبی‏ها چکه می‏‏کند.

Forgotten

2010-10-31T16:14:00.003+03:30

کاش این همه جاده‏های کش‏‏دار ِ کج و معوج بین بعضی آدم‏ها وجود نداشت.

2010-10-31T15:24:00.011+03:30

از خودت نوشته‏‏‏‏‏‏ای؛ از این‏‏که این روزها دوستانت کنارت هستند. این‏که دیشب دور هم بوده‏‏اید، مست کرده‏‏اید، ته هرچه پاکت سیگار دم دستتان بوده را در آورده‏‏‏اید و تا نیمه‏های شب خوش گذرانده‏اید. که همین‏طوری که دستت را توی کیفت کرده‏‏ای و می‏خواستی یک چیزی را بیرون بیاوری، یک‏‏هو فندکم آمده توی دستت و یاد من افتاده‏‏‏ای.

از وقتی‏‏‏که این‏ها را خوانده‏‏ام، یک لبخند پت و پهن ‏روی لبم جا خوش کرده؛ برای تو، برای این روزهایت که سعی می‏کنی جای کسی در آن خالی نباشد و سرخوشانه بگذرد.

2010-10-26T00:30:00.000+03:30

گویی هیچ‏چیز نمی‏توانست در برابر سیل تاریکی دوام بیاورد، تاریکی که هر روزنه‏ی کلید و هر شیار را می‏پوشاند، این‏جا یک پارچ آب و لگن، آن‏جا یک گلدان پر از کوکب‏های زرد و سرخ و آن‏جا لبه‏ی تیز و بدنه‏ی محکم یک کشو را دربر می‏گرفت. نه تنها مبل‏ها و اسباب‏ها قابل تشخیص نبود، بلکه چیزی از افکار یا پیکرها هم به چشم نمی‏خورد تا بشود گفت: "این آب جوان است،" یا "این همان دختر است." گاه دستی دراز می‏شد، گویی می‏خواست چیزی را بچسبد تا مطمئن شود بدنی به جایی نمی‏خورد، یا کسی ناله‏ای می‏کرد یا کسی چنان قهقهه می‏زد که انگار با تاریکی در لطیفه‏ای شریک بوده است.

به‏سوی فانوس دریایی/ ویرجینیا وولف

2010-10-24T21:11:00.007+03:30

تازه به خانه برگشته. وقتی کلید را توی قفل در چرخانده و در با غژغژی خفیف به رویش باز شده، حسی دل‏نشین مثل لحافی گرم و نرم روی تن ِ خسته‏اش نشسته. لابد دست‏هایی مهربان چمدانش را گرفته و بازوانی دل‏تنگ هم، سخت در آغوشش. پایش را توی دنیایی گذاشته که مدت‏ها از آن دور بوده و هر لحظه منتظر بازگشت به آن. دنیایی امن، آشنا و گرم...

Are you there

2010-10-21T21:57:00.002+03:30

روزهای موذی، روزهای سمج، روزهای انتظار ِ مدام!

2010-10-14T14:15:00.002+03:30

Wind Of Change

2010-10-10T15:06:00.014+03:30

روی صندلی توی تراس لم داده؛ شال‏گردن می‏بافد. از این شال‏گردن‏های پشمی رنگ‏رنگی. گاهی بافتنی‏اش را کنار می‏گذارد، یک قلپ از ماگ پُر از چای‏اش را می‏نوشد و باز ادامه می‏دهد؛ یکی زیر، یکی رو... و گلوله‏های کاموا قل می‏خورد دور صندلی‏اش.

2010-10-01T15:12:00.000+03:30

به قول استامینوفن: اگر پنج‏شنبه، پنج‏شنبگی می‏کرد با ما، هیچ جمعه بی پدر مادری نمی‏توانست من را از جمعگیش بترساند.

2010-09-30T15:18:00.006+03:30

امروز از آن روزهایی‏ست که دلت می‏خواهد آن شال حریر رنگ‏رنگی را روی سرت بیندازی و بی آن‏که مسیرت مشخص باشد، به جاده بزنی. بعد همین‏جور که در حال راندنی، سرت را از شیشه‏ی‏ ماشین بیرون بیاوری، با آهنگی که پخش می‏شود بخوانی و باد بپیچد لای موهایت؛ نرم و آهسته...

Esclavo De Tu Piel

2010-09-29T09:57:00.003+03:30

Ticking away the moments that make up a dull day
You fritter and waste the hours in an offhand way
Kicking around on a piece of ground in your home town
Waiting for someone or something to show you the way

...

2010-09-28T13:39:00.008+03:30

میدانی Miss.Honest! بعضی‏وقت‏ها ما آدم‏ها از یک‏جایی سُر می‏خوریم و بعد، کله‏معلق روی زمین می‏افتیم. از سراشیبی تند ِ صبوری، وفاداری، محبت، سادگی، از این‏که خودمان را وقف آدم‏هایی(؟) می‏کنیم که ارزشش را ندارند. از این‏که هی به خودمان می‏گوییم "این حق من نیست"، اما ادامه می‏دهیم. فکر می‏کنیم این زیادی مقاومت کردن، یعنی شجاعت. و چه اشتباه می‏کنیم.

2010-09-27T18:48:00.010+03:30

درست همین‏طور که حوله‏پیچ از حمام بیرون اومدم و چکه‏چکه‏های آب از سر موهام روی زمین می‏ریخت، یاد نوشته‏ی اون کتاب افتادم که نوشته بود:
رسیدم. به بندری که همه‏چیز در آن، در همه‏جا، و در هر لحظه، از من می‌خواهد که آرام نباشم.

2010-09-26T14:14:00.009+03:30

Bingo جان! این روزها، روزهای Chai Latte و Cheesecakeهای تو است. جان می‏دهد برای دور هم جمع‏شدن‏های بی‏بهانه و گپ زدن‏های دسته‏جمعی. این‏که لم بدهیم روی کاناپه‏، یک پا را بیندازیم روی پای دیگر، گپ‏های جورواجور بزنیم و گذر زمان را حس نکنیم. لابد، یک‏جایی می‏رسد که حرف‏های من ته می‏کشد؛ بعد همین‏طور که گوشم به شماهاست، یک برش کوچک از Cheesecake را توی دهان می‏گذارم. طعمش که زیر دندان رفت، یک قلپ از ماگ لبالب Chai Latte را می‏نوشم و آخرش چشم‏های من است؛ که از چشیدن طعمی مطبوع گرد شده. و دوباره، حرف است و لبخندهای مبسوط ناتمام...

Sidewalk Cafe

2010-09-25T15:16:00.008+03:30

گاهی باید به آدم‏ها شادی‏های کوچک داد. "شادی‏ کوچک"، نام سزاوارتری‏ست تا این‏که بگویی خریت یا حماقت یا هر چیز دیگری. یعنی این‏جور که یک‏چیزهایی را که آدم‏ها به تو دروغ گفته‏اند یا از تو پنهان کرده‏اند و تو یک‏طوری از آن باخبر شده‏ای را، به رویشان نیاوری. یک‏جور لاپوشانی کردن، بی‏خیالی طی کردن و یا به هیچ‏جا حساب نکردن. این‏جور که شادی ِ کوچکی به آن‏ها بدهی و بگذاری کیفور باشند از این‏که، مثلن تو از آن چیزهای پنهان شده و دروغ‏های گفته شده، بی‏خبری.

2010-09-24T21:01:00.002+03:30

افکارم احتیاج به یک کش و قوس اساسی دارند.

2010-09-24T17:16:00.009+03:30

می‏خواستم از ته‏مانده‏ی تابستان بنویسم. از روزهایی که پر از دلهره‏های الکی‏ست. این‏جور که می‏خواهی چهارچنگولی بچسبی به آن و به هر نحوی، سعی در تمام نشدنش داشته باشی. که دوست داری ارتعاش پنهانی‏ی که توی این روزهای نیمه‏گرم و غبارآلود است، یک حالت آداجیو وارانه به خود بگیرد. اما حالا کمی دیر شده برای گفتن این حرف‏ها.

2010-09-24T17:10:00.029+03:30

آدم‏های نازک کاغدی...

2010-09-19T14:44:00.004+04:30

قرار شد ته‏مانده‏ی تابستان را شیرازگردی کنیم. از کوچه‏باغی‏های قصردشت، تا نمی‏دانم کجا!

2010-09-17T14:06:00.001+04:30

Divenire

2010-09-16T14:53:00.005+04:30

گفتنش آسان است. این‏جور که دهانت را تا نیمه باز کنی، دو طرف زبانت را به دندان‏های بالایی بزنی و با کشیده شدن لب به طرف بناگوش، نفست را آرام بیرون بدهی و بگویی "سی". انتظارش اما آسان نیست. سی روز آزگار است. وقتی که منتظر باشی، یک روزش به اندازه‏ی یک‏سال می گذرد. به پیراهنت عطر اسطوخودوس می‏زنی. عصرها روی صندلی، توی تراس می‏نشینی و به غروب آفتاب که حالا از گلدان‏های شمعدانی عبور کرده و آهسته از دیوارها بالا می‏رود، چشم می‏دوزی. شب که شد، خودت را کش و قوس می‏دهی، خمیازه‏ای می‏کشی و روی یکی از چوب‏خط‏هایی که روی لیبل کنار مانیتور جا خوش کرده، یک خط مورب ِ پررنگ می‏کشی؛ که یعنی یک روزش تمام شد. و چه خوب که تمام شد!

2010-09-16T14:40:00.009+04:30

Something In The Way

2010-09-13T14:41:00.001+04:30

گایار جان! برادر! آخر امید که یک موضوع جغرافیایی نیست. امید زیر پلک‏های آدمی‏زاد است و حکم چشم‏هایش را دارد و اگر از دست رفت دیگر هیچ‏جای دنیا نمی‏شود گیرش آورد...

خزه/ هربر لوپوریه

2010-09-11T14:05:00.001+04:30

I Drive The Hearse

2010-09-10T12:00:00.013+04:30

نمایشگاه گروهی عکس
آرت سنتر
۱۹ تا ۳۱ شهریورماه ۱۳۸۹
ساعات بازدید: ۱۱ تا ۲۱
خیابان شریعتی، ضلع شمال‌غربی پل صدر، شماره‌ی ۱۷۱۶
تلفن: ۲۲۶۰۱۱۳۰

Art Center Gallery

10 - 22 Sep. 2010

Daily Visiting Hrs.: 11 am - 9 pm

No. 1716, Northwest corner of Sadr Bridge, Shariati Ave.

Tel.: 22601130

/m\

2010-09-04T00:12:00.004+04:30

اعتراف وحشتناکی‏ست؛ اما، گذر زمان فکر یک آدم‏های معدودی را از سرت بیرون نمی‏کند. یادشان یک جایی ته ِ وجودت جا خوش می‏کند و درست موقعی که به‏خیالت همه چیز فراموش شده، مدام به ذهنت بر‏می‏گردد و بر‏می‏گردد؛ مثل آدمی که در اتوبوس، کنارت به‏خواب رفته و با هر تکان به تو می‏خورد.

2010-08-29T14:12:00.006+04:30

روزهای خواب‏آلودگی‏های مدام. روزهای کتاب‏های از بر. روزهای آهنگ‏هایی که زمان را پهناور می‏کند. روزهای لم دادن‏های گاه و بی‏گاه روی کاناپه و هورت کشیدن ماگی که چای‏اش رو به سردی می‏رود. روزهای هوهوی بادهایی که بوی تابستان را از تنت می‏دزدد. روزهایی که جای بعضی از آدم‏های نازکِ کاغذی ِ زندگی‏ات میانش خالی‏ست؛ روزهایی که تو را به ورطه‏ی دلتنگی‏ و خاطرات دور ِ پراکنده می‏برد.

Naci En Alamo

2010-08-25T14:23:00.008+04:30

یکی از آرزوهای کودکی‏ام این بود، که موهایم مثل *راپونزل بلند باشد. اما هیچ وقت، حتا تا کمرم هم نرسید. مامان دوست نداشت موی سرمان توی خانه ولو شود. مهر که مدرسه‏ها باز می‏شد، به بهانه‏ی این‏که موهایم زیر مقنعه است و اذیت می‏شوم، کوتاهشان می‏کرد؛ تابستان‏ها هم به بهانه‏ی گرمی هوا. این‏جوری است که حالا هم که مامان به سخت‏گیری آن سال‏ها نیست، همین موهای تا سر ِشانه که هر دفعه یک‏طورشان می‏کنم، را دوست دارم. که موهای راپونزل‏وار یکی از آرزوهای کودکی‏ام هست، مثل آن‏های دیگر. که برخلاف آن‏وقت‏ها، دوست ندارم موهایم بلند باشد؛ چه رسد به موهای راپونزل.

* راپونزل(Rapunzel) نام دختری است که جادوگری او را در اتاقکی بدون در، بالای برجی بدون پله محبوس کرده است و تنها راه رسیدن به او، بالا رفتن از موهای بافته‏ی بلندش بوده است.

2010-08-20T14:40:00.002+04:30

بهترین حالت صبح‏های جمعه این‏است که با پرده‏های کیپ، پاهای بیرون زده از پتو و خواب‏های ماورائی ِ نرم تا ظهر کش بیاید. بعداز‎ظهر‎هایش هم لم بدهی روی کاناپه‏ی چرمی گوشه‏ی اتاق‏، دستت را بزنی زیر چانه‏ات و ته‏مانده‏ی رمانت را بخوانی؛ تا کرختگی جمعه کم‏تر توی ذوق بزند.

Good Friday

2010-08-17T15:21:00.002+04:30

مستی که فقط با نوشیدنی‏های الکلی نیست؛ دیوارهای کاه‏گلی خانه‏باغ عزیزی هم، خاصیت مست کننده‏‏گی دارند. فقط کافی‏ست وقتی که غروب خورشید روی بام‏ها پهن شد، شیر آب را باز کرد، با شست(شصت؟) جلوی شلنگ را گرفت و دیوارها را خیس کرد؛ تا بوی کاه‏گل همه‏جا را پُر کند. بقیه‏اش فقط رخوت است و رخوت و رخوت...

2010-08-16T14:21:00.003+04:30

خانه‏باغ عزیزی خود ِ بهشت است...

چه صبح‏های تر و تازه‏ای! وقتی عزیزی پنج‏دری‏ها را -با آن غژغژ آهسته‏ی لولاها- باز می‏کرد و صبح، با نور زاویه‏دار خورشید سرریز می‏شد توی خانه. چه عصرهای مسحورکننده‏ای! که با عرق بیدمشک، حافظ‏خوانی‏ها و آسمان آبی تیره رو به پایان می‏رفت. و چه شب‏های ژرفی! از همان‏هایی که شب‏پره‏ها بالای چراغ‏ها می‏پریدند، بالای پیچ‏های امین‏الدوله‏!

One Of These Days

2010-08-09T22:45:00.000+04:30

دیده‏ای بعضی‏وقت‏ها ایمانت به مویی بند می‏شود؛ که با اُردنگی می‏افتی ته زندگی و بعد به جان‏کندن با دستی، ریسمانی، امیدکی آویزان می‏شوی و بالا می‏آیی؟! من خودم را زیاد دیده‏ام.

2010-08-09T17:29:00.008+04:30

[+]

2010-08-02T23:20:00.000+04:30

از آدم‏های عزیز زندگی‏تان بُت نسازید. بُت هر چه‏قدر هم که محکم باشد، ممکن است یک روز ِ عادی مثل همین روزها، با یک تلنگر ترک بردارد؛ طلاهایش بریزد و برای همیشه تمام شود. آخرش خودتان می‏مانید و یک مشت خاطره‏ی دور و نزدیک، که روی دستتان مانده.

2010-08-02T14:35:00.001+04:30

26 دسامبر 1863 ساعت یک‏و‏نیم بعدازظهر. املت نهیلیسم امروز پا به عرصه‏ی خوراکی‏های فلسفی دنیا گذاشت. چطور؟ خیلی ساده. سه عدد تخم‏مرغ را با پوستش داخل قابلمه‏ی آب‏جوش شکستم. دوست داشتم املتی خلق کنم که پوچی حیات و بی‏معنی بودن مفهوم زندگی را زیر دندان آدم بیاورد اما متأسفانه تنها مزه‏ی تخم‏مرغی را می‏داد که آن را با پوست داخل آب‏جوش شکسته‏اند. گوته که مهمانم بود پیش از خوردن املت معتقد بود که شکل سنتی املت(تخم‏مرغ و گوجه‏فرنگی و روغن) نماد چندش‏آوری از زندگی صرفن مادی است و پخت‏وپز سنتی در وهله‏ی اول از فقدان کامل قوه‏ی تخیل و تحلیل ناشی می‏شود. اما بعد از این‏که کمی از املت را خورد رکیک‏ترین دشنام‏هایی را که بلد است نثار نهیلیسم و جد و ‏آبادش می‏کند. بله! اصلاحات حداقل در عرصه‏ی درست کردن املت هیچ دردی را دوا نمی‏کند. جهان شما وقتی تغییر شکل می‏یابد که چیزی در آن بمیرد و چیز دیگری زاده شود. به‏هرحال در نهایت اندیشه‏ی من چنین است که قابلمه بودن بهتر از در ِ قابلمه بودن است.

هرج و مرج محض/ وودی آلن

2010-08-01T12:57:00.005+04:30

برای شام رفته بودیم رستوران خان‏نایب. میز کنارمان مهمانی پاگُشای عروس‏شان را گرفته بودند. همین‏طور که از زمین و زمان می‏بافتیم و موسیقی زنده اجرا می‏شد، مهمان‏های میز بغلی هم یکی‏یکی با دسته گل و لبخندهای پت و پهن از راه رسیدند. من با چنگال غذایم را زیر و رو می‏کردم و تو چانه‏ات گرم حرف زدن بود. سور و ساتی به‏راه بود. ارکستر به افتخار عروس و داماد، افتاده بود روی دور آهنگ‏های شاد شیرازی. "جینگ ِ جینگ ِ ساز می‏آد و از بالوی شیراز می‏آد..." را هم خواند. چه‏قدر دست و بشکن زدیم. چه‏قدر روی صندلی‏هایمان قر دادیم و خندیدیم. حالا که خاطرات آن شب را مرور می‏کنم، محمد نوری دیگر نیست؛ تو هم نیستی؛ من هم همین‏طور و آن شب با همه‏ی متعلقات ژرفش به خاطر‏ها پیوسته.

2010-07-24T21:04:00.002+04:30

به یک‏جایی از زندگی که رسیدی، میفهمی رنج را نباید امتداد داد. باید مثل یک چاقو که چیزها را می‏برد و از میانشان می‏گذرد؛ از بعضی آدم‏ها بگذری و برای همیشه تمامشان کنی.

2010-07-21T16:14:00.008+04:30

گریستن خوب نیست؛
مگر بشود جوری گریست که چشم‏ها نبینند.

2010-07-16T00:01:00.003+04:30

اگر بخواهم یک دلیل گُنده‏ی دهان پُر کن برای خوب گذشتن ِ این روزها بیاورم؛ همین بهشت کوچکی است که تازه کشف کرده‏ام. یک کتاب‏فروشی جمع و جور ِ کمند نام. کلکسیونی از تمام کتاب‏های خوب دنیا؛ که می‏شود با یک حالت معتدل و سرخوشانه‏ای، توی راهروهای خلوتش برای خود جولان داد و گذر زمان را حس نکرد. از همان‏جاهای دریم‏لندوارانه‏ای که می‏شود از هر چه روزمرگی، فرار کرد و به آن‏جا پناه برد. که صاحبش دانه به دانه‏ی کتاب‏های فروشگاه‏اش را از بر است. در مورد فلان کتاب نظر می‏دهد؛ بهمان کتاب را پیشنهاد می‏کند و چکیده‏ای از آن‏چه خوانده و آموخته‏ را در اختیارت می‏گذارد. بعد، این‏جوری است که دوست داری توی کتاب‏ها و موسیقی ِ جاری ِ این بهشت ِ کوچک گم شوی. یک‏جور گم شدن مهیج و کیف‏آور...

Collapse

2010-07-10T15:58:00.001+04:30

می‌گفت کشتی‌اش غرق شده، بر تخته سنگی افتاده و مرغان دریایی بالا سرش هیاهو به راه انداخته‌اند. از روی کاناپه به زمین نگاه می‌کرد و دریا می‌دید. یا این که موسیقی می‌شنید.

خانم دالاوی/ ویرجینیا ولف

2010-07-07T02:03:00.000+04:30

آب‏دوغ‏خیار می‏خورم و تابستون رو مزه‏مزه می‏کنم.

2010-07-05T11:44:00.010+04:30

به‏ندرت پیش آمده به ماشین‏ام بها بدهم. همیشه این‏جوری بوده که کارها، دانشگاه رفتن‏ها، سفرهای دور و نزدیک رفتن‏ها، خوش‏گذارنی‏ها، دور دور کردن‏ها و چه و چه و چه را باهاش انجام داده‏ام؛ اما طوری که لیاقت‏اش را داشته و دارد، برای‏اش ارزش قائل نشده‏ام. هیچ‏وقت، هیچ کار مثبتی برای‏اش انجام نداده‏ام. حتا گرد و خاک روی‏اش را هم نگرفته‏ام. همه‏اش بابا بوده که در آخرین لحظات، به دادش رسیده.

حالا، تصمیم‏کبرا گرفته‏ام فردا که امتحان‏هایم تمام می‏شود، نه؛ پس‏فردا صبح زود از خواب بیدار شوم؛ ببرم‏اش معاینه‏فنی؛ کارت امسال را برای‏اش بگیرم. بعد برای تنظیم‏باد لاستیک‏ها، ببرم‏اش تعمیرگاه. سرویس‏اش که تمام شد؛ ببرمش کارواش و برق‏اش بیندازم. بعدترش بروم دنبال میم و باهم برویم همان کافه‏ی دنج ِ همیشگی؛ میم هم طبق معمول، از دخترک ِ پشت کانتر بخواهد برای‏اش فال قهوه بگیرد. دخترک هم با قیافه‏ی قاطع همیشگی‏اش، از زمین و زمان ببافد. بعد، هوا که تاریک شد؛ میم را برسانم و همین‏طور که به خانه برمی‏گردم؛ همین‏طور که صدای Pink Floyd توی ماشین پیچیده؛ همین‏طور که نور ِ چراغ خیابان‏ها و ماشین‏ها روی ماشین و صورت‏ام می‏افتد؛ خوشحال باشم که یک روز وقت‏ام را به ماشین‏ام اختصاص داده‏ام. که قرار است از این ‏به بعد بیشتر به‏اش توجه کنم؛ بیشتر دوست‏اش بدارم.

Time

2010-06-27T12:48:00.005+04:30

می‏دانی! خاصیت یک آدم‏های معدودی این است که حتا وقتی کنارت هستند هم، دلت برایشان تنگ می‏شود.

2010-06-26T23:15:00.006+04:30

تابستون کوتاهه

2010-06-26T23:14:00.003+04:30

گرمم است، گرمای اینجا باورنکردنی‏ست. غیر از این، مسئله دیگری وجود ندارد. حالم خوب است، مثل اینکه در هتل باشم، با مُرده‏ای که لبخندش را به من ارزانی داشته، که به ارزانی داشتن آن ادامه می‏دهد. دلم می‏خواست در عوض این لبخند، هدیه‏ای تقدیمش کنم. حتمن لازم نیست کلمه باشد. من استعداد نگارش ندارم. این حادثه به نفع‏ام تمام شد حتی خواندن توضیح روی بطری آب معدنی مغزم را از ریگ پُر می‏کند. دکتر گفت که این مشکل موقتی‏ست، چه موقتی باشد و چه نباشد، من برایت چیزی نمی‏نویسم. ولی برایت تعریف می‏کنم. بله! تا آخر زمان با تو حرف می‏زنم. برای حرف زدن حتمن لازم نیست از کلمات استفاده کنی.

کریستین بوبن/ ابله محله

2010-06-25T15:03:00.006+04:30

از جمعه‏ها، ظهرهای جزغاله‏اش را دوست دارم. آن‏وقتی که باد خنک کولر لای موهای‏ات می‏پیچد و گرمای مطبوع رختخواب کرخت‏ات می‏کند. وقتی که هر چقدر با تیر نگاه‏ات از پشت این پنجره، بیرون را نشانه روی، هیچ ازدحامی در آن نمی‏یابی. وقتی که صدای Aaron توی اتاق می‏پیچد و یک‏هو، یک مشت خاطره‏ی پراکنده می‏نشیند توی ذهن‏ات!

Little Love

2010-06-25T12:48:00.000+04:30

زاده شدم
که لباس نو بپوشم
جمعه ها تعطیل باشد
در تابستان آب سرد بنوشم
عشق را باور کنم

احمدرضا احمدی

2010-06-24T13:58:00.004+04:30

اتاق من پر از تابستان است. پر از وعده‏های کیف آور و اتفاقات مسحورکننده. پر از ظهرهای جزغاله و خیالی موهوم، که در همه چیز موج می‏زند. پر از ماگ‏های آب و گرمای چهل درجه. پر از باریکه‏های نور و پچ‏پچ‏های گاه و بی‏گاه. پر از بالشت‏های نرم و ملافه‏های چروک. پر از چرت‏های مقطعی و کتاب‏هایی که هر نیم‏ساعت یک‏بار ورق می‏خورد. پر از خواب‏های ماورائی، بی‏که صدای اضافه‏ای به گوش برسد. پر از تب آهنگ‏های سلکشن و بوسه‏های داغ. پر از رخوت و رخوت و رخوت...

All Summer Long

2010-06-18T22:59:00.002+04:30

و دنیا چه جای امنی‏ست؛ وقتی خودم را توی بغل‏ات مچاله می‏کنم

Always On Your Side

2010-06-17T23:22:00.004+04:30

یک‏جور خفه‏کننده‏گی و له‏کننده‏گی ِ مدام، توی هوای این روزهای باقیمانده از خرداد موج می‏زند. مستأصل‏ام. حتا نمی‏دانم چند روز از توی خانه ماندن‏ام، می‏گذرد. از تم باس استپ جی‏میل‏ام می‏فهمم هوا چطور است. مثلن؟ مثلن امروز که جی‏میل‏ام را باز کردم، آسمان‏اش خاکستری پررنگ بود. باران نم‏نم‏ک می‏بارید و آدم‏های توی ایستگاه اتوبوس، هر کدام به‏شکلی نسبت به بارش باران عکس‏العمل نشان داده بودند. من؟ من پرده‎ی پنجره را کنار زدم. باران نبود؛ اما جای نم‏اش روی زمین مانده بود. این کندی ِ رخوتناک و معلق، که فقط در هوای روزهای آخر خرداد می‏شود پیدا کرد را دوست ندارم.
پرده را کشیدم و ایمیل‏هایی که از خیلی‏وقت‏ پیش توی اینباکس‏ مانده بودند، را آرشیو کردم.

2010-06-16T15:21:00.008+04:30

دنیای بی‏خیال و کیف‏آور کودکی؛ آدم‏های شفاف ِ آشنا؛ وقت‏هایی که دغدغه‏های زندگی، در حد وسعمان بود. خانه‏باغ عزیزی؛ یک کنج دلپذیر برای گذراندن تعطیلاتی که تا اول مهر ادامه داشت. دنیای آن‏وقت‏هایم پُر از دامن‏های چین‏دار کوتاه ِ رنگ‏رنگی و کفش‏های زنانه‏ی پاشنه‏بلند بود. ظهر وقتی همه غرق خواب بودند، یکی از کفش‏های تق‏تقی ِ جفت شده کنار ایوان را می‏پوشیدم و توی جرینگه‏ی آفتاب، به حیاط می‏رفتم. حیاط خانه‏باغ پُر از درخت بود. آن‏وقت‏ها درخت‏های گیلاس را به‏خاطر گیلاس‏واره‏های خوش‏رنگ‏اش ‏دوست‏تر داشتم. گیلاس‏های دوقلو را از شاخه‏های پایینی می‏چیدم و به گوش‏هایم آویزان می‏کردم؛ گل‏های ناز را توی موهایم می‏زدم؛ برگ‏های بزرگ درخت‏های گردو را بادبزن‏‏ام می‏کردم. شاتوت‏های رسیده را روی لب‏هایم فشار می‏دادم تا سرخ شوند و با آب ‏دهان، به ناخن‏هایم گل‏برگ‏های قرمز شمعدانی را می‏چسباندم. چقدر ملکه‏ی خانه‏باغ بودن، خوب بود و چقدر صدای تق‏تق راه رفتنم، توی جرینگه‏ی آفتاب خوب بود و چقدر بچه‏بودن خوب بود...

2010-06-15T23:23:00.003+04:30

بعدازظهر، همین‏طور که روی تخت دراز کشیده بودم، پاهایم که از لبه‏ی تخت آویزان بود را تکان می‏دادم و کتاب می‏خواندم؛ نه. وقتی توی حمام نیم ساعت زیر دوش آب‏گرم ایستادم؛ هم نه. آن‏وقت که آب از سر موهای خیس‏ام می‏چکید و شانه‏هایم را تر می‏کرد؛ هم نه. آن‏وقتی که با نی، آب‏هندوانه را هورت می‏کشیدم؛ هم نه. درست همان‏وقتی که هدفون را چپانده بودم توی گوشم و Barbara Streisand توی گوش‏ام زمزمه می‏کرد؛ کبراترین تصمیم زندگی‏ام را گرفتم؛ که خودم را از زیر ذره‏بین آدم‏ها بیرون بکشم.

Woman In Love

2010-06-12T15:38:00.007+04:30

برایم فرق نمی‏کند که خداحافظی غم‏ناک باشد یا سخت باشد، ولی دلم می‏خواهد وقتی از جایی می‏روم خودم بدانم که دارم می‏روم. اگر آدم نداند حالش بدتر می‏شود.

ناطور‏دشت/ جی.دی.سلینجر

2010-06-10T14:09:00.000+04:30

Still, the sun was hot. Still, one got over things. Still, life had a way of adding day to day

Mrs. Dalloway/ Virginia Woolf

2010-06-09T14:51:00.006+04:30

من و بعدازظهرهای جزغاله‏ی خرداد و کاناپه‏ی چرمی گوشه‏ی اتاق و چرت‏های پنج دقیقه‏ای لای ملافه‏های سفید مچاله‏ و نقاش مو فرفری ِ کانال 4 و جزوه‏های درسی تلنبار شده‏ی روی میز و آدم‏های عمیق و شفاف ِ دوست‏داشتنی و پای‏سیب‏های مامان‏ساز و Last.Fm و خانم دالاوی و چای با ريتر زرد کرن‌فلکسی و دقیقه‏های سمج ِ کش‏دار و دلتنگی و دلتنگی و دلتنگی و ...