دوشنبه، دی ۲۰

روزهای خوب، لحظه‏‏‏های آرام... آن‏قدر خوب که می‏نشینم روی کاناپه‏ی جیر گوشه‏ی اتاق، یک پایم را روی پای دیگر می‏‏اندازم و سر انگشت‏هایم را روی دسته‏ی کاناپه می‏‏لغزانم؛ رنگ‏ش تیره می‏شود، روشن می‏شود. آن‏قدر آرام که سرم را تکان می‏دهم به این سو، به آن سو و بوی تن‏ت که جا مانده توی گودی کوچک کنار ترقوه‏ام را نفس می‏کشم. آرامم و گاهی از این همه آرامش که سُر خورده توی زندگی‏ام، دچار نگرانی می‏شوم.

................

   

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

sucscribe to rss