شنبه، آذر ۶

ایستاده بودم جلوی در، چمدانم را روی زمین کنار پاهایم گذاشته بودم و دست‏‏‏ها را چپانده بودم توی جیب‏‏های بارانی‏، که در یک‏‏دفعه باز شد. خم شدم، چمدان را برداشتم و پا به دنیایی امن، آشنا و گرم گذاشتم. دنیایی که لحظه‏هایش یک حالت سرخوشانه‏ی آداجیو وارانه دارد.

................

   

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

sucscribe to rss