جمعه، اردیبهشت ۲۴

ماشینم بهترین دوست من است. همین‏طور دفترم، خانه ام، شهرم. وقتی توی ماشین نشسته‏ام و کسی در کنارم است احساس بسیار راحتی دارم. ما در راحت‏ترین صندلی‏ها هستیم چون چشم در‏ چشم هم نداریم اما در کنار هم نشسته‏ایم. به همدیگر نگاه نمی‏کنیم و تنها هنگامی این کار را می‏کنیم که بخواهیم. آزادیم که نه به تندی بلکه به ملایمت به دور و بر بنگریم. پرده بزرگی در پیش روی‏مان داریم و همین‏طور دیدهای جانبی را. سکوت سنگین و دشوار به‏نظر نمی‏رسد. هیچ‏کس از دیگری پذیرایی نمی‏کند. و جنبه‏های بسیار دیگر. موضوع بسیار مهم‏تر این‏که ماشین ما را از جایی به جای دیگر می‏برد.

عباس كيارستمي

................

   

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

sucscribe to rss